تاريخ انتشار : ۲۹ اسفند ۱۳۹۲ تعداد بازديد : 3481

 بمناسبت سال اقتصاد و فرهنگ با عزم ملی و مدیریت جهادی


 

سال اقتصاد و فرهنگ با عزم ملی و مدیریت جهادی

با نگاهی به نام های سال – حداقل ۹-۸ سال اخیر – متوجه عمق حساسیت رهبر معظم انقلاب به مسائل اقتصادی می شویم. حساسیتی که در سال های اخیر رنگ هشدار به خود گرفته و حالا همه ملت به نوعی آن را با همه وجود درک می کنند.

ظرفیت های بالقوه اقتصاد ایران نه تنها برای همه اهالی فن و کارشناسان اقتصادی اظهر من الشمس است، بلکه برای یکایک مردم کوچه و بازار نیز به نوعی واضح و نمایان است. اما با کمال تأسف باید این اعتراف تلخ را بازگو کرد که این ظرفیت های بالقوه هرگز نتوانسته اند آنطور که شایسته این کشور است، بصورت بالفعل در آمده و دغدغه های اقتصادی را رفع کنند. که اگر اینگونه نبود، این جنگ اقتصادی تمام عیار بر علیه این ملت تدارک دیده نمی شد، چراکه انگشت دشمن بر روی نقطه ضعف ما است.

بله، نقطه ضعف. اقتصادی که با بالا و پایین شدن دلار زیر و رو شود، با افزایش و کاهش نرخ طلا کن فیکون شود، با افزایش قیمت حامل های انرژی بی ثبات شود، تورم و بیکاری روزافزون آن جلوی هرگونه برنامه ریزی مالی و تجاری را بگیرد، دلالی و واسطه گری پر رونق و تولید و کشاورزی پر دردسر باشد، به بهانه کاهش قیمت دچار رکود و رشد منفی شود، هزینه های بالای تولید امکان رقابت با محصولات خارجی را بگیرد، کیفیت تولیدات داخلی در حد استاندارد های جهانی نباشد، این اقتصاد یک نقطه ضعف بزرگ است و در آینده نه چندان دور برای ما تبدیل به پاشنه آشیل خواهد شد.

اما راه حل چیست ؟؟؟

اگر نگاهی به سیاست های ابلاغی مقام معظم رهبری در مورد مبارزه با فساد اقتصادی، اصل ۴۴ قانون اساسی و اقتصاد مقاومتی بیندازیم، راه حل را به وضوح مشاهده می کنیم. راه حل هایی که همه آنها با کار و تلاش قابل وصول و دستیابی است. اولویت های اقتصادی که ریشه در بنیان های اقتصاد بومی دارد و برای همه مشکلات ذکر شده راه چاره را در اتکاء به تولید و صنعت داخلی دانسته و نیز کوتاه کردن دست چپاول خودی و بیگانه از ذخایر عظیم ثروت ملی.

قطعاً بزرگترین راه حل همان جهاد است. تفکر جهادی، ساز و برگ جهادی، عمل جهادی و جهادگران اقتصادی که همان گونه که روزی از شرافت و تمامیت ایران عزیر دفاع کردند، در جهاد اقتصادی نیز در مقابل جنگ اقتصادی علیه ایران مقاومت نموده و در نهایت پیروز و سربلند باشند.

وقت آن است که مسئولین در کارهای اقتصادی و مناقصه ها و مزایده ها، براساس قوانین و اولویت های داخلی عمل کنند و نه براساس منافع شخصی و گروهی و حزبی. طرح ها و لوایح اقتصادی بر پایه منافع ملی باشد و نه از بهر بده بستان های سیاسی و جناحی.

اما تعبیر جهاد در بخش فرهنگ – که بلا شک نشانه وجود مشکلات بزرگ و عدیده ای در این حوزه است – را باید جدی گرفت. مگر اساس انقلاب ما انقلاب فرهنگی نبود؟ حال چه شده است که پس از حدود ۴ دهه از گذشت آن هنوز نیاز به جهاد است؟ آیا جز این است که جهاد در مقابل هجمه و شبیخون لازم است؟ آیا جز این است که شبیخون فرهنگی توسط نظام سلطه و نوکران داخلی به طور عام از دوره رضا شاه شروع شده و به طور خاص پس از پیروزی شکوهمند انقلاب با راه اندازی شبکه های ماهواره ای و غالب کردن سبک زندگی غربی به روش زندگی ما ادامه یافته است؟ آیا نباید بپذیریم که کم کاری های گسترده ای در دولت های پس از انقلاب در مورد مسئله فرهنگ شده است؟ آیا نباید بپذیریم که در حوزه هنرهای هفتگانه و علی الخصوص تئاتر و سینما، عقب ماندگی های وسیعی داریم؟ آیا در حوزه فرهنگ عمومی و تمدن ایرانی-اسلامی شرایط قابل دفاعی داریم؟ آیا رسانه ملی، فرهنگ ملی را ارتقا داده یا …

و هزاران سوال دیگر که قطعاً بخش قابل توجهی از آن ها جواب نا امید کننده ای دارد.

تعدد مراکز تصمیم گیری در زمینه فرهنگ و عدم وجود سیستم یکپارچه که تصمیمات فرهنگی را قائل به فرد می کند، بزرگترین مشکل این بخش است. عدم وجود نقشه جامع فرهنگی، عدم اعتقاد و التزام به فرهنگ و تمدن ایرانی- اسلامی در برخی مدیران، موازی کاری های متعدد و تصمیمات سطحی و با ژست سیاسی نتیجه ای جز آشفتگی فرهنگی نخواهد داشت. و آب را گل آلود خواهد کرد برای ماهی گیری دیگران.

با آرزوی سالی پر برکت و سرشار از موفقیت و پیشرفت برای همه ایرانیان




همچنین بخوانید
ویژه های سایت
آخرین مطالب
هدیه ای ماندگار و اصیل


جهت افزایش کیفیت مطالب لطفا دیدگاه خود را در خصوص این مطلب بیان کنید.

( الزامي ) (الزامي)