تاريخ انتشار : 12 می 2013 تعداد بازديد : 42224

 نظارت استصوابی يعنی چه؟


نظارت بر چگونگى و حسن اجراى فرآيندهاى قانونى – سياسى، در هر كشور به دو گونه قابل تصور است:

۱-نظارت استطلاعى:‏ به نظارتى گفته مى ‏شود كه ناظر موظف است تنها از وضعيتى كه مجريان انجام مى ‏دهند، اطلاع يابد. بدون آنكه خود اقدام عملى كند و نحوه اجرا را تأييد يا رد كند، آنچه را مشاهده كرده به مقام ديگرى گزارش دهد. اين گونه نظارت حق همه شهروندان جامعه است و تفاوتى با نظارت ساير شهروندان ندارد؛ مگر از جهت امكان دسترسى به اطلاعات طبقه‏ بندى شده. اين گونه نظارت را نظارت غيرفعال يا «Passive» نيز مى‏ گويند.

۲-نظارت استصوابى‏: «استصواب» با واژه «صواب» هم ماده است. «صواب» به معناى درست در مقابل خطا و «استصواب» به معناى صائب دانستن و درست شمردن است؛ در اصطلاح «نظارت استصوابى» به نظارتى گفته مى‏ شود كه در آن ناظر، در موارد تصميم‏ گيرى حضور دارد و بايد اقدامات انجام شده را تصويب كند تا جلوى هر گونه اشتباه و يا سوء استفاده از جانب مجريان گرفته شود. بنابراين نظارت استصوابى نظارت همراه با حق دخالت و تصميم‏ گيرى است. اين گونه نظارت را نظارت فعال يا «Active» نيز مى‏ گويند. که به سه مدل تقسیم می شود:

نظارت استصوابى تطبيقى‏ در اين فرض ناظر موظف است، اقدامات و اعمال كارگزار را با ضوابط و مقررات تعيين شده، تطبيق دهد و در صورت عدم انطباق، عمل و اعتبار ندارد و منوط به تأييد ناظر است.

نظارت عدم مغايرت و تعارض‏ در اين گونه نظارت ناظر موظف است از خروج و انحراف كارگزار از محدوده مقرر شده، جلوگيرى و منع كند. اين گونه نظارت نسبت به مورد بالا، دايره محدودترى دارد و از آن به نظارت استصوابى حداقلى ياد مى ‏شود.

نظارت مطلق‏ در اين شيوه از نظارت هر عملى كه كارگزار انجام مى‏ دهد، منوط به تأييد ناظر است و در صورت سكوت يا عدم اظهار نظر و يا عدم حضور او، كليه اقدامات كارگزار غير قانونى و بى‏ اعتبار است.

1

 

 

 

 




همچنین بخوانید
ویژه های سایت
آخرین مطالب
هدیه ای ماندگار و اصیل


جهت افزایش کیفیت مطالب لطفا دیدگاه خود را در خصوص این مطلب بیان کنید.

( الزامي ) (الزامي)


  1. ناشناس گفت:

    :-S ;-( 🙁 :-O 😉 🙂