تاريخ انتشار : ۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ تعداد بازديد : 1524

 


عشق من! پاييز آمد مثل پار/
بازهم ما بازمانديم از بهار/
احتراق لاله را ديديم ما/
گل دميد و خون نجوشيديم ما/
بايد از فقدان گل، خون‌جوش بود/
در فراق ياس، مشكي‌پوش بود/
ياس بوي مهرباني مي‌دهد/
عطر دوران جواني مي‌دهد/
ياس‌ها يادآور پروانه‌اند/
ياس‌ها پيغمبران خانه‌اند/
ياس، ما را رو به پاكي مي‌برد/
رو به عشقي اشتراكي مي‌برد/
ياس در هرجا نويد آشتي‌ست/
ياس دامان سپيد آشتي‌ست/
در شبان ما كه شد خورشيد؟ ياس/
بر لبان‌ ما كه مي‌خنديد؟ ياس/
ياس يك شب را گل ايوان ماست/
ياس تنها يك سحر مهمان ماست/
بعد روي صبح پرپر مي‌شود/
راهي شب‌هاي ديگر مي‌شود/
ياس مثل عطر پاك نيت است/
ياس استنشاق معصوميت است/
ياس را آيينه‌ها رو كرده‌اند/
ياس را پيغمبران بو كرده‌اند/
ياس بوي حوض كوثر مي‌دهد/
عطر اخلاق پيمبر مي‌دهد/
حضرت زهرا دلش از ياس بود/
دانه‌هاي اشكش از الماس بود/
داغ عطر ياس زهرا زير ماه/
مي‌چكانيد اشك حيدر را به چاه/
عشق محزون علي ياس است و بس/
چشم او يك چشمه الماس است و بس/
اشك مي‌ريزد علي مانند رود/
بر تن زهرا، گل ياس كبود/
گريه، آري گريه چون ابر چمن/
بر كبود ياس و سرخ نسترن/
اين دل ياس است و روح ياسمين/
اين امانت را امين باش اي زمين/
نيمه شب دزدانه بايد در مغاك/
ريخت بر روي گل خورشيد، خاك/
ياس خوشبوي محمد داغ ديد/
صد فدك زخم از گل اين باغ ديد/
مدفن اين ناله غير از چاه نيست/
جز تو كس از قبر او آگاه نيست/
گريه كن زيرا كه گل‌ها ديده‌اند/
ياس‌هاي مهربان كوچيده‌اند…
                                                   احمد عزيزي




همچنین بخوانید
ویژه های سایت
آخرین مطالب
هدیه ای ماندگار و اصیل


جهت افزایش کیفیت مطالب لطفا دیدگاه خود را در خصوص این مطلب بیان کنید.

( الزامي ) (الزامي)