تاريخ انتشار : ۶ دی ۱۳۹۰ تعداد بازديد : 43018

 امام حسین چگونه کشته شد؟


بسم الله الرحمن الرحیم

نحوه ی به شهادت رسیدن سید الشهدا ابا عبدالله الحسین(علیه السلام)

دیگر برادرش عباس نبود این را می شد از ندای امام که هنوز در سرزمین گرم کربلا می پیچید فهمید؛

«اَخی اَبَا الفَضل اَلانَ اِنکَسَرَ ظَهری…وقَلَت حیلَتی(برادرم ابالفضل، حالا کمرم شکست و تدبیرم گسست)»

تازگی خون علی اکبر بر محاسن امام دیده میشود و علی اصغر که خون گرمش بر دستان پدر روان است. شاید امام بیشتر از آنکه داغ دار فرزندان خود باشد نگران امانت های برادرش امام حسن علیه السلام بود. امانت هایی که در راه دفاع از عمویشان،حسین علیه السلام به شهادت رسیده بودند.

در گوشه و کنار زمین کربلا پیکرهای یاران باوفای ابا عبدالله علیه السلام به چشم می خورد.حقیقتاً چه معادله ای بین سکه و سر بود که اکثر یاران حسین سری بر بدن نداشتند؟و حسین همه را نظاره میکرد. آری دیگر زمان آن رسیده بود که او نیز خدایش را ملاقات کند و به یارانش بپیوندد.

حسین علیه السلام یکه و تنها مردانه در برابر خیمه هایش  ایستاده است تا کسی جرائت دست اندازی به اهل بیت باقی مانده اش را نداشته باشد. چهره ای آکنده از غم ، دلی داغ دیده  و چشمانی که در هر لحظه، شهادت عزیزان را به تصویر میکشد ولی باز هم محکم ایستاده است.

هیچ کس جز خدای نمی داند که چه بر امام در آن لحظات می گذشت. اما با و جود تشنگی و در حالی که کاملا از حیات و زندگی مأیوس شده بود در برابر خرواری از سربازان دشمن شمشیرش را  کشید و با صدای هر چند خسته اما کوبنده مبارز طلبید. مبارزین پر هیاهویی که در قتال امام حسین علیه السلام حاظر می شدند در دم کشته می شدند.این را تاریخ نویسان سپاه عبیدالله ابن زیاد می گویند آنها که لحظه به لحظه ی عاشورا  را ثبت می کردند.

نفر ها می گذشتند و اطراف حسین علیه السلام  پر شده بود از لاشه ی ناجوانمردانانی که  می خواستند افتخار کشتن حسین علیه السلام را به سینه زنند. دیگر احدی جرائت نزدیک شدن به قتال امام را نداشت چرا که در دم به اسفلی سافلین می پیوست.

امام با ملاحظه ی این اوضاع  اینبار خود یک تنه به جانب راست سپاه دشمن حمله ور شد در حالی که اینگونه رجز می خواند:

َالموتُ اَولی مِن رُکُبِ العارِ           و العارُ اَولی مِن دُخُولِ النارِ

«مردن از آلودگی به عار و ننگ بهتر است،و عار و ننگ از ورود به آتش بهتر است»

امام تنها یکه تاز میدان حق، آن چنان به جانب راست سپاه کفر می زد که چون ملخ از گرد او فرار می کردند.آنکه در تیر رس شمشیر امام قرار می گرفت با خونش زمین را نجس می کرد. با این یورش جانانه آرایش سپاه راست عمر ابن سعد کاملاً از هم پاشیده شد.

امام اما اینبار به طرف چپ سپاه دشمن حمله نمودند در حالی که این ندا را بر لب داشتند:

 اَنا الحُسین بنُ علی                احمی    عِیالاتِ    اَبی

 آلَیتُ   اَن  لا   اَنثَنی                اَمضی عَلی دینِ النَّبی

«من حسین فرزند علی هستم،از خاندان پدرم حمایت می کنم،سوگند خورده ام که به دشمن پشت نکنم؛و پیرو دین نبی اکرم صلی الله علیه و آله باشم»

سپاهیان کفر، از اطراف امام دور می شدند به گونه ای که آرایش سپاه چپ دشمن نیز کاملا پراکنده و به اطراف پخش گردید.

«عبدالله بن عمار بن عبد یغوث» در این باره می‌گوید: "غمگینی چون او ندیده بودم که فرزندان و اهل بیت و یار و دوستانش کشته شده باشند و اینگونه با قوت روح و بدن برزمد. او آنگونه با جرأت و دلیرانه بر دشمن حمله می‌کرد که گروه دلیر مردان(دشمنان امام)هر وقت او شدت نشان می‌داد، از هم می‌شکافت و دیگر کسی توان مقاومت نداشت."
عمر بن سعد که شاهد در هم ریختن، سپاه خود بود با آشفتگی تمام بر سر سپاهیان خود نعره زد:

«این فرزند اَنزَعُ البَطین (یکی از القاب امیرالمومنین) است و این پسر کشنده عرب است! از هر طرف بر او حمله کنید»

در همین هنگام ناگهان چهار اسب تیر انداز از اطراف امام را محاصره نمودند و بین امام و خیمه گاه فاصله ایجاد کردند تا سپاهیا ن مجال حمله به خیمه گاه را پیدا کنند.

امام به آنها نهیب زدند و فرمودند: «ای پیروان خاندان ابی سفیان! اگر شماها دین ندارید و از روز بازگشت نمی‌هراسید، پس در دنیای خود آزاده باشید و به (روش) نیاکان خود باز گردید، اگر عرب هستید، همان طور که اینگونه می‌پندارید.»

شمر با شنیدن نهیب امام حسین علیه السلام صدا زد: «ای پسر فاطمه! چه می‌گویی؟» امام فرمود: «من و شما با هم می‌جنگیم، زنان گناهی ندارند. تا زنده‌ام تجاوزکاران و سرکشان و نادانان خود را از تعرض به حرم من باز دارید.»

شمر پذیرفت و همه به یکباره امام را هدف گرفته و به سوی او حمله ور شدند . جنگ به سختی گرایید و تشنگی لحظه به لحظه عرصه را بر امام تنگتر می کرد.
امام اینبار به سوی فرات حمله‌ور شدند. فراتی که «عمرو بن حجاج» با چهار هزار سپاه از آن محافظت میکرد.اما با ورود امام به این ناحیه  سپاه چهار هزار نفری عمرو را در هم شکستند و سربازان او از اطراف امام پراکنده شدند. اسب وارد آب شده بود، امام به اسب خود فرمودند: «تو تشنه‌ای و من نیز تشنه‌ام؛ تا از آب ننوشی من هم از آب نخواهم نوشید»، اسب از نوشیدن آب امتناع می ورزید. امام دست زیر آب بردند و درحالی که خنکی آن را احساس می کردند به ناگاه صدای فریادی را شنیدند: «آیا شما از (نوشیدن) آب لذت می‌بری در حالی که به حرم تجاوز شد؟»

امام بدون اینکه قطره ای بنوشند، آب را از دستان ریختند  و با سرعت روانه خیمه‌گاه شدند.

امام سراسیمه به خیمه گاه رسیدن بستگان بار دیگر با خوشحالی به دور او حلقه زدند چرا که بار دیگر ابا عبد الله علیه السلام را می دیدند. امام آنها را به صبر و بردباری امر کردند و فرمودند: «برای بلا آماده باشید و بدانید که خداوند متعال حامی و نگهدار شماست و به زودی شما را از شر دشمنان خلاصی می‌بخشد و عاقبت کارتان را به خیر قرار داده، دشمن شما را به عذاب مبتلا خواهد ساخت و عوض این بلا به شما انواع نعمت‌ها را کرامت خواهد داشت، پس شکوه و گلایه نکنید، و چیزی که از قدر و ارزش شما بکاهد بر زبان نرانید.»

همانا این وداع همانطور که در وصیت حضرت زهرا(سلام الله علیها) اشاره شده است سخت‌ترین لحظه برای امام  بود چرا که شاید  دیگر بعد از حسین کسی نبود تا از غارت خیمه گاه و اذیت اهل حرم جلوگیری کند.حسینی که با شنیدن قصد دشمن برای حمله به خیمه گاه آب را رها کرد و به طرف خیمه گاه تازاند می دانست که بعد از این وداع دوم چه بر سر اهل حرمش خواهد آمد.

در همین اوضاع که امام در حال دل داری دادن به اهل بیتش بود فریاد عمر بن سعد بلند شد: «ای وای بر شما! تا هنگامی که او به خود و حرمش مشغول است به او هجوم برید. به خدا سوگند، اگر او با فراغت بال به شما حمله کند طرف راست و چپ سپاه شما را از هم می‌پاشد.»

از هر طرف به سوی امام  تیراندازی شد، به حدی که تیرها از بین طناب‌های دور خیمه‌گاه (استراتژی امام برای برای مقابله با تیر اندازی به محوطه خیمه گاه) می‌گذشت و گاه به لباس زنان اصابت می‌کرد. زنان به وحشت افتادند و سراسیمه به خیمه‌گاه بازگشتند و همه در انتظار بودند که امام چه برخوردی خواهد کرد. امام چون شیری غضبناک بر آنان حمله کرد، تیرها از هر سو به امام نشانه می رفتند و گاه به سینه یا گلوی امام می‌نشستند.

در همین اوضاع و احوال آشفته بود که  ناگاه دومین فریاد استغاثه امام بلند شد:

«آیا کسی هست که از حرم رسول خدا حمایت و حراست کند؟ آیا یگانه‌پرستی هست که از خدا در ارتباط با ما بترسد؟ آیا پناه دهنده‌ای هست که در پناه دادن ما به خداوند امید بندد؟»

پس از آن، صدای ناله زنان بلند شد، و امام سجاد علیه السلام با تکیه بر عصای از جا برخاست در حالی که از شدت بیماری شمشیرشان بر زمین کشیده می‌شد. ناگاه امام حسین(علیه السلام) با فریادی بلند فرمودند:  

«ام کلثوم! او را نگهدار! مبادا زمین از نسل آل محمد خالی گردد.»

پس از آن ام کلثوم امام سجاد(علیه السلام) را به بستر خویش بازگردانید.

امام جبّه‌ای از خز به همراه داشتند و عمامه پیامبر را بر سر نهاده بودند و شمشیر آن حضرت را بر کمر بسته بودند. ایشان پیراهنی طلب کردند که هیچ کس به آن رغبت نداشته باشد و آن را زیر لباس خود پوشیدند. لباسی برای امام آوردند. امام آن را نپسندید چون آن را لباس ذلت و خواری دانستند. لباس کهنه ای را گرفتند و آن را قدری پاره کردند و زیر لباس خود پوشیدند. و زیرجامه‌ای را طلبیدند و آن را نیز پاره کردند و پوشیدند، تا آن لباس را دشمن به غنیمت از تنشان در نیاورد.

امام وارد میدان جنگ شدند و پس از هر حمله به وسط میدان باز می‌گشتند و مکرر این عبارت‌ را ترنم می‌فرمودند: «لاحول و لا قوة الا بالله العظیم هیچ قدرت و نیرویی نیست مگر از آن خدای بزرگ.» در همین حال گاه طلب آب می‌فرمودند.

و شمر در پاسخ می گفت: «آن را نمی‌آشامی تا به آتش وارد گردی… .»

«ابوالحتوف جعفی» تیری به پیشانی امام نشانه رفت. امام به سختی آن را از پیشانی بیرون آورد. همراه آن خون بر صورت امام جاری شد. امام فرمودند:

«پروردگارا! تو می‌بینی که من در چه وضعیتی از این بندگان سرکش و معصیت کارت قرار گرفته‌ام، خدایا! تعداد اینها را برشمار و همه را خود بکش و بر روی زمین احدی از اینها را باقی مگذار و هرگز آنها را مورد بخشش قرار مده.»

امام با صدایی بلند فریاد زدند:

«ای امت نابکار! چه بد بعد از محمد(صلی الله علیه و آله) با عترت او برخورد کردید، اما شما پس از من کسی را نخواهید کشت که کشتن او را بر خود سهل و آسان شمارید. اما کشتن مرا ساده گرفته‌اید؛ به خدا قسم، امیدوارم که خداوند مرا به شهادت گرامی دارد و سپس از شما بدون این که خود بدانید انتقام بگیرد.»
«حصین» گفت: «ای پسر فاطمه! چگونه از ما انتقام می‌گیری؟! » امام فرمودند:

«خدا بین خودتان چند نفر را در فقر و وحشت قرار می‌دهد که بدان سبب خونتان را خواهند ریخت، سپس عذابی سهمگین بر شما نازل خواهد کرد.»

از آن همه زخم‌های بسیار، ضعف بر امام غالب شده بود، امام ایستاد تا قدری استراحت کند. فردی با سنگ به پیشانی او زد. پیشانی آن حضرت شکست و خون صورت ایشان را فرا گرفت. دامن لباس را بالا زد تا از ورود خون به چشمان جلوگیری کند. دیگری با تیری سه شعبه قلب امام را نشانه گرفت و آن تیر بر قلب امام نشست. امام فرمودند:

«بسم الله و بالله و علی ملة رسول الله؛ به نام خدا، و برای خدا و بر مبنای ملت و آیین رسول خدا»

و سپس به آسمان سر برداشتند و خدای تعالی را مورد خطاب قرار دادند:

«الهی انک تعلم انهم یقتلون رجلاً لیس علی وجه الارض ابن نبی غیره؛ پروردگارا! تو خود می‌دانی که اینها مردی را می‌کشند که بر روی زمین جز او پسر پیامبری نیست.»

سپس تیر را از پشت خود بیرون کشیدند و دست را زیر زخم سینه نهادند تا این که از خون پر شد، و به آسمان پاشید و فرمود: «بر من آسان است آن چه فرود آید، زیرا آن در برابر چشم خداوند است» از آن خون قطره‌ای به زمین نریخت. بار دیگر دست زیر خون گرفتند و آن را بر سر و صورت و محاسن خود پاشیدند و فرمودند:

«همین گونه خواهم بود تا خداوند و جدم رسول الله را ملاقات کنم، در حالی که به خون خضاب شده‌ام؛ و خواهم گفت: ای جدم! فلان و فلان مرا کشتند.»

اسب امام در اطراف آن حضرت می‌چرخید و خود را به خون امام آغشته می‌کرد.ابن سعد گفته بود: «این اسب، از اسبان خوب پیامبر است. او را بگیرند و محاصره کنند» اما مردم شام در این امر ناکام مانده بودند. بنابراین گفت: «او را رها کنید تا ببینم چه می‌کند.»

او پیشانی خود را به خون حسین آغشته کرد و شیهه ای زد. به فرموده امام باقر علیه السلام آن حیوان پیوسته از ستم به حسین و از امتی که پسر پیامبرش را کشته، می‌نالید. سپس آن حیوان شیهه‌ کنان به خیمه‌گاه دوید.

«هنگامی که چشم زنان به آن اسب با یال پر خون و زین واژگون افتاد، از خیمه‌گاه بیرون ریخته، موی پریشان کردند و بر صورت سیلی می‌زدند. بر چهره خود می‌نواختند، و فریاد ناله سر داده بودند. بعد از عزت، به ذلت و خواری افتادند و به سوی قتلگاه حسین شتابان می‌دویدند.

ام کلثوم فریاد می‌زد: «ای محمد و ای پدرم، ای علی جان و ای جعفر طیار و ای حمزه (سیدالشهداء) این حسین است که عریان به روی خاک کربلا افتاده.»

و  زینب نیز سلام الله علیها اینگونه می‌نالیدند:

"وا اخاه، وا سیداه، وا اهل بیتاه، لیت السماء اطبقت علی الارض و لیت الجبال تدكدكت علی السهل؛‌ «وای برادرم! وای آقایم! وای اهل بیتم! ای کاش آسمان بر زمین می‌افتاد و کوهها بر دشت‌ها به هم می‌خورد.»

حضرت زینب سلام الله علیها نزدیک امام رسیده بودند.در همان حال عمر بن سعد با عده‌ای از یارانش به قتلگاه نزدیک شده بود و امام در آخرین لحظات عمر شریفش به سر می‌برد.

پس زینب فریاد زد: «ای عمر! اباعبدالله را می‌کشند و تو به او می‌نگری؟» وقتی عمر سعد از زینب روی گرداند، اشک چشمانش بر موهای چهره‌اش جاری شد.

امام از شدت ضعف بر روی زمین نشستند، ولی خود را بر روی زانو به جلو می‌کشیدند. این حالت چندان ادامه نیافت تا این که «مالک بن نصر» با شمشیر ضربتی به سر مبارک او زد؛ کلاه خُودی که امام بر سر داشتند مملو از خون شد امام فرمودند: «با این دست نه بخوری و نه بیاشامی و خداوند با ستمکاران محشورت سازد.» کلاه خُود را از سر برداشت و عمامه را بر کلاه خود بست. دشمن اطراف امام را لحظه به لحظه بیشتر محاصره می‌کردند.

امام قدرت برخاستن نداشتند.که ناگاه عبدالله بن الحسن به حمایت از امام وارد میدان شد و روی سینه امام به شهادت رسید.مردم تمایلی به قتل امام نداشتند؛ کشتن امام را هر قبیله به دیگر طائفه واگذار می‌کرد.

ناگاه شمر فریاد زد: «منتظر چه هستید و چرا توقف کرده‌اید؟ همه بر او حمله کنید.» این بود که «زرعة بن شریک» ضربتی به کتف چپ امام زد و «حصین» تیری به گلوی امام نشانه رفت. دیگری بر گردن امام زد و «سنان بن انس» با نیزه‌ای به سینه مبارک امام زد و قفسه سینه شکسته شد؛ هم او تیری به گلوی حضرت زد و «صالح بن وهب» نیزه‌ای به پهلوی او زد.

«هلال بن نافع» گفت: من نزدیک حسین ایستاده بودم امام در حال جان سپردن بود؛ «لیکن به خدا سوگند تا به حال کشته‌ای را ندیده‌ام به نیکویی او که در خون آغشته شود و اینگونه زیبای‌روی و نورانی باشد. آنقدر نور چهره او و زیبایی هیبتش مرا به خود مشغول داشته بود که به طور کلی از کشته شدن او غفلت داشتم»

در همان حال حضرت گاه طلب آب می‌کرد و دیگران از پاسخ به این درخواست ابا داشتند.

امام و دعای آخر

چون آن حالت امام شدت یافت، سر به آسمان بلند کرد و چنین دعا کرد:

«خدایا! تو برترین جایگاه را داری، بزرگ‌ترین قدرت، آنچه می‌خواهی می‌کنی، بی نیازی از خلایق، بزرگی‌ات بس عریض است و بر هر چه بخواهی توانایی، لطف و مهربانی تو نزدیک است، در عهد و پیمان راستگویی، نعمت تو سرازیر است و بلای تو نیکو، وقتی تو را بخوانم نزدیکی، هر چه را خلق کردی بر آن احاطه داری، توبه پذیرنده‌ای، از هر کسی که به تو باز گردد، بر هر چه اراده کنی دست یافته‌ای، هر چه را طلب کنی می‌یابی، وقتی که تو را شکر گویم تو سپاسگزاری، تو فراوان یاد می‌کنی هنگامی که تو را یاد می‌کنم، تو را می‌خوانم در حالی که محتاج و نیازمندم، در حال فقر به تو رغبت نشان می‌دهم، به سوی تو جزع می‌کنم، در حالی که بیمناکم، می‌گریم در حال گرفتاری و از تو کمک می‌طلبم در حال ناتوانی، به تو تکیه می‌کنم در حالی که کفایتم می‌کنی،

پروردگارا! بین ما و قوم ما تو خود حکم کن؛ چرا که آنها ما را فریب دادند و ذلیل و خوار ساختند، به ما نیرنگ زدند و ما را کشتند در حالی که ما خاندان پیامبر تو و فرزند دوست محمد(صلی الله علیه و آله) هستیم که تو او را به پیامبری برانگیختی، و او را امین وحی خود دانستی، پس ما را در کارمان گشایش عطا فرما، ای بخشنده‌ترین بخشندگان!»

سپس اینگونه فرمودند:

"اصبر علی قضائك، یا رب، لا اله سواك یا غیاث المستغیثین؛   «الهی بر قضای تو شکیبایی می‌کنم، معبودی جز تو نیست، ای پناه درخواست کنندگان!»

و نیز فرمودند: « جز تو خدایی ندارم، و پرستش کننده‌ای جز تو نیست، بر حکم تو صبر می‌کنم، ای پناه کسی که جز تو پناهی ندارد! ای همیشگی که پایان ندارد! و ای زنده کننده مردگان! ای که بر کسب همه، احاطه داری! بین ما و بین آنها – ای بهترین حاکمان – تو خود قضاوت کن.»

امام حسین علیه السلام با آن همه جراحت در حال زجر کشیدن بودند که ناگهان حضرت زینب سلام الله علیها فرمودند: «ویحکم، اما فیکم مسلم، فلم یجیبها احد؛ وای بر شما! آیا در بین شما مسلمانی نیست؟ احدی او را پاسخ نداد.»

پس از آن ابن سعد فریادی بر سر مردم زد که: «بر او فرود آیید و او را راحت کنید»

شمر با سرعت بر گودال وارد شد و بر سینه امام نشست و محاسن شریف آن ولی اعظم الهی را گرفت و با دوازده ضربه سر مقدس عزیز زهرا سلام الله علیها را از تن مقدسش جدا ساخت.

آخرین مناجات امام این بود «الهی رضاً برضاک؛ خدایا به رضای تو راضی و خشنود هستم»

و آخرین کلامشان «بسم الله و بالله و فی سبیل الله؛ به نام خدا و به کمک خدا و در راه خدا»


منابع:

برگرفته شده با تلخیص از کتاب یاران شیدای حسین بن علی علیهما سلام نوشته آقای مرتضی تهرانی منابع مورد استفاده شده در این متن عبارت است از:

مثیرالاحزان، ص۷۲؛ خوارزمی، مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۳۳ .

مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۳۳؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص ۵۰ .

مناقب آل ابی طالب، ج۴، ص۱۱۰٫

تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۵۲ .

اللهوف، ص۵۲ .

بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۵۰؛ نفس المهموم، ص ۲۲۰ .

موسوعه کلمات الامام الحسین، ص ۴۹۱ .

مقتل الحسین مقرم، ص ۲۲۷ .

اللهوف، ص ۵۰ .

الخصائص الحسینیه، ص ۱۸۸ .

المنتخب للطریحی، ص ۴۳۹٫

مناقب آل ابی طالب، ج۴، ص ۱۰۹ .

اللهوف، ص ۵۳ .

اللهوف، ص ۵۱ .

مقتل الحسین مقرم، ص ۳۵۰ .

نفس المهموم، ص ۲۲۱، مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص ۳۴ .

مقتل الحسین مقرم، ص ۳۵۱ .

نفس المهموم، ص ۲۲۲/ مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص ۳۴/ اللهوف، ص ۵۲ .

اللهوف، ص ۵۲ .

مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص ۳۴ .

الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۵۷۰؛ مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۳۵ .

الارشاد، ج۲، ص ۱۱۰؛ اللهوف، ص ۵۳- ۵۲ .




همچنین بخوانید
ویژه های سایت
آخرین مطالب
هدیه ای ماندگار و اصیل


جهت افزایش کیفیت مطالب لطفا دیدگاه خود را در خصوص این مطلب بیان کنید.

( الزامي ) (الزامي)


  1. سلام وبلاگ شما خیلی خوب بود اگر می شود به وبلاگ من هم یه سری بزنید خوشهال میشم حتما نظر دهید
    راستی اگر سر زدید کد قالبتون رو هم به من بدین

    ممنننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننون (F)

  2. نیما گفت:

    سلام
    دوست عزیز
    ممنونم از مطالب وبلاگت
    با عضویت و تبادل لینک با هم باشیم

  3. karim گفت:

    خسته نباشید.فقط یکی دوتا غلط املایی داشت

  4. علیرضا حیدری گفت:

    این مطلب بسیار دردناک بود که هر کس آن را بخواند ، حتما می گرید

  5. س گفت:

    عالیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی :-O

  6. یاحسین گفت:

    بدنسیت بهترش 🙁 (F) (W) کنید

  7. مهدیه اسلامی از شهرستان اقلید کلاس پنجم گفت:

    اصلا خوب نیست بدددددددد است خیلی بدد بدترین وضع ممکن 🙁 🙁 🙁 (U)

  8. زهرا گفت:

    دلتم بخواهد

  9. هانيه گفت:

    گريم گرفت خوب بود 🙁 ;-( (F)

  10. مهدی گفت:

    خدا خیرت بده.من فقط خوندم و اشک ریختم.
    ایشالا امام حسین قبول کنه و از شما که این مطلب رو گذاشتی امید دارم قبول درگاه خداوند باشه و حاجاتون رو از آقا اباعبدالله و صاحب عزای اصلی حضرت قائم آل محمد بگیرید.
    التماس دعا

  11. طلا{14ساله} گفت:

    فقط گرییییییییییییییییییییییییه کردم ;-( (Y)

  12. غزل گفت:

    دركل خيييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييلي خوب بود

  13. غزل گفت:

    عشششششششششششششششششششششششششششششششششق من سايت توبود

  14. مريم گفت:

    عاليييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييست

  15. امير حسين گفت:

    دستت درد نكنه. خيلي خوب بود.

  16. مائده 10 ساله گفت:

    عالللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللي بود. (I) (I) (U) (U) (U) (U) ;-( ;-( ;-( (Y)

  17. ناشناس گفت:

    خووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووب بود

  18. عاشق حسین و ابوالفضل (ع) گفت:

    اجرت با اباعبدالله.قربونت برم به خودش قسم حال و هوامو زیرو رو کرد. (L)

  19. عسل گفت:

    ایا این داستان واقیت بود اگر واقیت بود چرا امام مدت مرگش اونقدر طولانی بود مگر امام در لحظه ای که سر مبارکش را میبریدن نمرد من چیزی سر در نیاووردم والا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ :-S :-S :-S :-S :-S :-S

  20. داودتلخاب گفت:

    خیلی خیلی خوب بود 🙁

  21. مهسا 1997 گفت:

    خعلی ممنون از وبتون…متنی که نوشتین عالی بود و گریه آور…اجرتون با سیدالشهدا

  22. ناشناس گفت:

    به همه ی مسلمانان تسلیت میگم (

  23. علی گفت:

    سلام بر حسین و سلام بر جد و اولاد حسین، چه غریبانه و چه مظلومانه به شهادت رسیدی . به خدا قسم که کافر و بی دین بودند آنان که جگر گوشه پیامبر را اینگونه شهید کردند. عاشورا شاید در زمان چند ساعتی بیشتر نیست ولی به اندازه سالهاو قرنها در خود درس، جوانمردی، مظلومیت، ناجوانمردی، صبر، بردباری، و…و…دارد. لعنت بر کسانی که بر اهل بیت پیامبر ظلم روا کردند.

  24. ناشناس گفت:

    سلام برحسین و اولاد حسین . به نظر من این کوردلان غاصب حتی به اندازه اسب امام درک و شعور نداشتند

  25. ناشناس حسینی گفت:

    سلام برحسین و اولاد حسین . به نظر من این کوردلان غاصب حتی به اندازه اسب امام درک و شعور نداشتند

  26. انا مجنون حسین گفت:

    واقعا عالی بود (W) ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-(

  27. دل سوخته حسینی گفت:

    ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-( ;-(

  28. اتوسا میگه گفت:

    (W) (F) (W) (F) (F) (W) (U) (U) (U) (U) (U) (U) (U) ;-( ;-(

  29. یک دوست گفت:

    مردان حقیقی خدا…یعنی شهدا..یعنی اما حسینم… (L)
    (F) (F) (F) ;-( وهمه کسانی که برای خوبی و عدالت و در راه خدا جهاد میکنند حتی جهاد اکبر که جنگیدن با نفس است
    بشتابیم که عمرمان درگذر است…با سپاس از مطالبتون که در اختیار ما بندگان خدا قرار داداید برای اگاهی از رشادت های تاریخ

  30. خادم الحسین گفت:

    ممنون (F) (F) (F)

  31. سميه گفت:

    بميرم برات حسين.بميرم.بميرم

  32. سميه گفت:

    بميرم برات امام حسين .بميرم

  33. ناشناس گفت:

    ميشه خلاصه تخيلي كوتاه الشهادات امام حسين رو بزارين

  34. فاطمه گفت:

    خیلی خوب بود مرسی از همه

  35. علی میگه گفت:

    واقعا خیلی خوب بود عالی

  36. علی میگه گفت:

    خیلی خوب بود عالی

  37. مهدی گفت:

    امیری حسین و نعم الامیر

  38. کلب الحسین گفت:

    انانکه ز خرمای علی سیر شدند
    کربلا گوشه ی گودال همگی شیر شدند… :-(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
    صل الله علیک ایها الخد التریب…شیب الخضیب

  39. حلما گفت:

    (L) عالیییییییییییی بود حرف نداشت

  40. ناشناس گفت:

    امام حسین به خاطر ما بهخاطر دین اسلام این همهزجر کشیدندبیایید باحجاب باشیم و از دستورات خدا پیروی کنیم

  41. ناشناس گفت:

    «اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ»

  42. عاشق امامان گفت:

    سلام به همه شماعزیزانی که مطالب بالا را خوانده ید بیایید همگی بر دشمنان وقاتلان امام حسین لعنت بفرستیم از ته دلمان، آمین یارب العالمین

  43. عالی بود،ممنون از شما.

  44. ناشناس گفت:

    خوب بود ولی فک کنم قسمت اخرش که نوشته شده ب سر امام حسین ضربه وارد شده و امام بزرگوار ب این زیادی دعا خوندن یکم جای شک داره . نمیگم اشتباه گفتین اما امام حسین قربونشون برم هم انسان بودند با اون همه جراحت ناشی از نیزه ها و اون همه از دست دادن خون قادر بعیده ک شش یا هفت خط دعا بخونه .ایا نظریه ام اشتباه است؟ لطفا پاسخ گو باشید باتشکر

  45. ارش فدایی حسین گفت:

    ای وای بر مردم نامرد کوفه وای بر سیاه دلان کوفه وای بر ناجوانمردی کوفیان ،خون بهترین ادم زمین رو ناحق ریختن ب حق خون پاک حسین قاتلین حسین جان تا ابد بخشیده نشن سرور و سالاره من ایکاش من بودم جونم رو فدایت میکردم .از روی خجالت جلوی داداشم نتونستم اشک بریزم حسین جان وعده دیدار ما بهشت صل الله علیک یا اباعبدلله الحسین(ع)

  46. ناشناس گفت:

    واقعا این حق ماست

  47. زینب انصار المهدی گفت:

    اگر خود را برای یاری امام زمان مان اماده نکنیم و به عهد هایمان نسبت به امام مان وفادار نباشیم ماها هم میشویم مردم کوفه .چون امام خسین هم امام زمان خودش بود و انطور در غربت. و هزار چند صد سال هست که بخاطر بی لیاقتی های ما یوسف زهرا س در غیبت هست . همه چی برای ظهور اماده هست الا زینب ها و عباس ها …..